1. Inleiding: die wanpersepsie rakende die aard van die bywoordelike bepaling

Die arme bywoordelike bepaling ondergaan op hierdie stadium ʼn identiteitskrisis deurdat dit dikwels as ʼn vormlike sinsdeel hanteer word, hoewel dit eerder, net soos die subjek (of onderwerp), objek (of voorwerp) en gesegde, dui op die funksie van ʼn sekere sinsdeel.

Dat daar in skoolhandboeke na die bywoordelike bepaling deur ʼn vormlike lens gekyk word, blyk duidelik uit die volgende aanhaling uit ʼn graad 12-leerderboek:

Wat is die indirekte objek?

Die indirekte objek (oftewel indirekte voorwerp) moet beskou word as ’n funksie (“werk”) wat deur ’n sinsdeel in ’n sin verrig word. Wat beteken dit, as ’n sinsdeel die funksie (“werk”) van ’n indirekte objek het? Dit beteken die volgende (Biber et al., 2018:49; Ponelis, 1979:206).

• Dit is ’n sinsdeel wat ná werkwoorde^[i] soos “bied”, “bewys”, “deel”, “gee”, “gun”, “leer”, “deel”, “dien... toe”, “skuld”, “vertel”, “vergeef” en “wys” staan.
• Dit is ’n sinsdeel wat tipies voor ’n direkte objek staan.
• Dit is ’n sinsdeel wat die werkwoordgedeelte^[ii] aanvul deur in die plek van X in Werkwoordgedeelte X direkte objekte gaan staan, waar dit betekenisgewys aandui wie by die handeling van die werkwoordgedeelte baat of selfs dit prysgee.